Τι θα πει η λέξη «γκαουλάιτερ» (ή μάθημα γλωσσολογίας προς δικαστές)

Aρχείο, Νοέμβριος 2017

του ©Περικλή Κοροβέση

[…και αποφάσισαν να κλείσουν την «Αθηναϊκή Επιθεώρηση Βιβλίου» (ARB) γιατί χρησιμοποίησε αυτή τη λέξη για κάποιον απολογητή του σταλινισμού, αγνοώντας πως αυτή η λέξη σημαίνει πια «φανατικός»]

Τα ρεμπέτικα τραγούδια ή τώρα με τον νέο τους τίτλο «λαϊκά αστικά τραγούδια» (αμφίβολο αν θα επικρατήσει) στην ουσία ήταν ένας λαϊκός πολιτισμός που τελούσε μέχρι πρόσφατα υπό διωγμόν.

Τραγούδια του υπόκοσμου και του λούμπεν προλεταριάτου, που δεν είχαν καμία σχέση με την καθώς πρέπει κοινωνία η οποία άκουγε όπερες και οπερέτες και ελαφρά τραγούδια (άλλος ένα υποτιμητικός όρος για τραγούδια που ήταν ισάξια της διεθνούς παραγωγής – είναι σαν να λέμε πως η Εντίθ Πιαφ και η Νίνα Σιμόν τραγουδούσαν ελαφρά τραγούδια. Πώς τα ζυγίζουν οι ειδικοί, δεν ξέρω. Να έχει επινοηθεί κάποιο «τραγουδόζυγο» και να μην το ξέρω; Κανείς δεν είναι βέβαιος για τις γνώσεις του).

Εκτός από την περιθωριοποίηση αυτών των τραγουδιών από την καλή κοινωνία, υπήρχε και η ποινική δίωξη από τον φασίστα Ι. Μεταξά και παραδόξως και το ΚΚΕ συμμερίστηκε τις απόψεις του δικτάτορα.

[…]

Αξίζει να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο >>>

Advertisements

Ομοφυλόφιλοι αρχιεπίσκοποι κατά ομοφυλοφιλίας

Αρχείο/Φεβρουαρίου 2013

Ορθόδοξη και Καθολική Εκκλησία: Βίοι παράλληλοι

[…]Την ώρα που ο Αρχιεπίσκοπος Xριστόδουλος χαρακτήριζε την ομοφυλοφιλία «κουσούρι», κατακρίνοντας με σφοδρότητα τον γάμο μεταξύ ατόμων ιδίου φύλου, η I.Σύνοδος επιχειρούσε να νομιμοποιήσει τα κρούσματα ομοφυλοφιλίας στις τάξεις των μητροπολιτών. Το νομικό τμήμα της Συνόδου υπέβαλε αίτηση στην ‘Aρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων’, προκειμένου να μη θεωρείται η ομοφυλοφιλία εμπόδιο στην άσκηση του δημόσιου λειτουργήματος των μητροπολιτών.
—–Στις 12 Aπριλίου 2005 η Aρχή εξέδωσε την υπ’ αριθμόν 25 απόφασή της, «περί του δημοσιεύειν τα σκάνδαλα των κληρικών». (…) Στην απόφαση αναφερόταν ρητά ότι «η δημόσια γνώμη δικαιούται να γνωρίζει αν ένας μητροπολίτης που προβάλλει εαυτόν ως στερούμενο προσωπικής ζωής και ως παράδειγμα αρετής, αγνότητας, αγαμίας, πενίας κ.λπ. και ζητεί από το ποίμνιό του να μιμηθεί το παράδειγμά του, διάγει πράγματι βίο άκρως αντίθετο και σκανδαλώδη»[…]

Αξίζει να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο>>>

Η εγκληματική δράση του αιμοσταγή μητροπολίτη Καραβαγγέλη στη Μακεδονία [3]

Αρχείο/ Ιούλίου 2011

Ο Σόνισεν κάνει αναφορά στον Έλληνα παπα-Σταύρο που ζούσε στο Πισοδέρι ο οποίος παρουσιάζεται στην Ελλάδα ως ήρωας (!!!): «..αυτό το τέρας ήταν άνθρωπος με ανώτερη μόρφωση…η Εκκλησία τον έστελνε συχνά στο εξωτερικό σε διπλωματικές αποστολές. Ήταν επικεφαλής της αντιπροσωπείας ‘Από τον Μακεδονικό λαό’, η οποία είχε πάει να συναντήσει τον Άγγλο βασιλιά στους Ολυμπιακούς αγώνες». Ο παπάς βοήθησε τους Τούρκους στην καταστολή της Εξέγερσης των Βουλγάρων: «Δύο φορές έλαβε μέρος σε σφαγές», αλλά όταν ένας Τούρκος αξιωματικός «αρνήθηκε να κάψει ένα συγκεκριμένο χωριό….ο παπα-Σταύρος προσέλαβε Αλβανούς κακούργους να το κάνουν…Ένας Τούρκος ταγματάρχης αρνήθηκε την συντροφιά του παπά λέγοντας….’Μπορούμε να είμαστε άτιμοι και χωρίς τη βοήθεια αυτού του βάρβαρου». Δολοφόνησε το Λάζαρο Ποπτράϊκωφ, «έφερε το κεφάλι του στην Καστοριά» και μοίρασε φωτογραφίες του στους χωρικούς.

Αξίζει να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο >>>

Η εγκληματική δράση του αιμοσταγή μητροπολίτη Καραβαγγέλη στη Μακεδονία [2]

Αρχείο/ Ιούνιος 2011

Όταν το έθνος και η Εκκλησία του ιεροποιούνται, ανοίγει η Πύλη της Κόλασης και κάθε έγκλημα στο όνομά τους συγχωρείται. «Η επιλογή…εθνικής ταυτότητας δεν ήταν δεδομένη αλλά συχνά δημιουργούσε αισθήματα αμηχανίας στους τοπικούς πληθυσμούς, ελληνόφωνους, βλαχόφωνους, σλαβόφωνους, αλβανόφωνους ή και τουρκόφωνους που μέχρι τότε προσδιόριζαν την ταυτότητα τους με βάση την χριστιανική ορθοδοξία. Γι αυτό τον λόγο…δεν είναι σπάνιο το φαινόμενο των χωριών που ταλαντεύθηκαν ανάμεσα στις δυο ιεραρχίες….ή άλλαζαν πλευρές μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Χαρακτηριστική ήταν η περίπτωση του ιερέα του βουλγαρόφωνου χωριού Βέλικα στην Θράκη» που διαμαρτύρεται γιατί θέλουν να τους στείλουν από την Εξαρχία «παπά  βουλγαρικόν…αλλά εμίς εις τα ρομέκα συνιθίσαμε και θέλουμε πάλιν το γίδιο να γήμεστεν…» (Βλ. Χ.Εξερτζόγλου «Εθνική Ταυτότητα στην Κων/νούπολη τον 19ο αι.». Νεφέλη-1996 »).

Αξίζει να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο >>>

Αύριο το 3ο Μέρος